τρεις οριζόντιες ταινίες, με τις δύο στενές να πλαισιώνουν τη μεγάλη, κεντρική, και απολήγει σε γλώσσες (κεφαλάκια ή δοντάκια) που καθεμιά τους περικλείει σχηματοποιημένη ανθρώπινη μορφή, τα κρούσκεζε, ανάμεσα σε διπλά, συμμετρικά τετραγωνάκια (τέσσερα άκρα). Οι δύο "μπορντούρες" της κεντρικής ζώνης έχουν ανάλογο γραμμικό και γεωμετρικό διάκοσμο. Χωρίζονται σε ορθογώνια διάχωρα που περιέχουν μικρότερα διαμελισμένα σχήματα, των οποίων τα δύο διαγώνια τοποθετημένα μέλη ενώνονται και τονίζονται με κοινό περίγραμμα. Η κεντρική ζώνη του κεντήματος (πλάτους 22εκ.) παρατάσσει στη σειρά κατακόρυφο "μαστραπά" ή "βελανίδι" με πολλές γυναικείες φιγούρες: δύο στο εσωτερικό του, μία μεγαλύτερη στην κορυφή του και δύο μικρούτσικες, αντεστραμμένες στα πλαϊνά του. Ενδιαφέρον εμφανίζει σχήμα εγγεγραμμένο σε τρίγωνο που συνδέεται με τις γυναικείες φιγούρες του "μαστραπά" όπως και με μιαν άλλη, αντεστραμμένη φιγούρα που αιωρείται ανάμεσα στα κεντρικά μοτίβα. Μοιάζει με φιγούρα με έξι ανοιχτά άκρα και τονισμένη χρωματικά στην κοιλιά. Το χώρο ανάμεσα στους "μαστραπάδες" γεμίζουν μικρά γεωμετρικά σχήματα διατεταγμένα με συμμετρική διάθεση. Διακρίνεται όμως και κεντρικός άξονας που ξεκινά με μικρό "μαστραπά" που περικλείει δέντρο (ή δέντρα), συνεχίζει με την αντεστραμμένη γυναικεία μορφή που συνοδεύεται από το παράξενο τριγωνικό σχήμα, και προεκτείνεται σε σχηματοποιημένη γυναίκα με τέσσερα τετραγωνισμένα άκρα. Στο τελείωμα του ποδόγυρου, γκρενά γαϊτάνι. Το πουκάμισο παίρνει τ' όνομά του από τον πλούσια κεντημένο ποδόγυρό του, το φούντι. Τα κεντήματα ήταν "γραφτά", το σχέδιο δηλαδή αποτυπωνόταν πρώτα με μελάνι. Γουργουλιά λέγονται τα πολύχρωμα μετάξια που γέμιζαν τα σχέδια και το κόκκινο/γκρενά του περιγράμματος κρεμέζι. Οι γυναίκες φορούσαν την καλή τους φορεσιά ώσπου να κάνουν ένα με δύο παιδιά ή ως τα 35.