φούστα είναι πλισαρισμένη σε αναρίθμητες πτυχές, με πλάτος 1εκ. Σε ακανόνιστο διάστημα, που κυμαίνεται από 0-3εκ. πάνω από τον ποδόγυρο, και σε ύψος 19εκ., η φούστα έχει ενισχυθεί με διπλό ύφασμα. Ψηλά στη δεξιά πλευρά κρύβεται εσωτερικό τσεπάκι. Ο ολοκέντητος ποδόγυρος έχει ύψος 48εκ. και είναι φοδραρισμένος με αστάρι. Είναι φτιαγμένος από πέντε φύλλα, τρία φαιοπράσινα και δύο μαύρα, και έχει περιφέρεια 6,66μ. Δύο φαιοπράσινα φύλλα είναι μπροστά (1,38μ. και 1,40μ.) και το τρίτο πίσω (1,34μ.). Τα μαύρα έχουν τοποθετηθεί χωρίς αυστηρή συμμετρία στις δύο πλευρές (1,35μ. και 1,30μ.). Το φυτικό μοτίβο του κεντήματος είναι μεγάλο, με έντονα χρώματα. Αναπαριστά γλάστρα με λουλούδια, σε παραλλαγή του διακοσμητικού μοτίβου στόφας (βλ. Α.Τ.Α. 11478). Από στυλιζαρισμένη γλάστρα με λαβές υψώνονται επτά κλαδιά σε σχήμα επτάφωτης λυχνίας. Δεξιά κι αριστερά τους φυτρώνει από ένα λουλούδι με δυο γερτά κλαδιά. Στο κέντρο, μεγάλο κυκλικό άνθος με ακτινωτή περιφέρεια πλαισιώνεται από δυό κόκκινα γερτά κλαδιά και στεφανώνεται από τρία λουλούδια. Από τη βάση της γλάστρας φυτρώνουν σχηματικοί μίσχοι. Τα στοιχεία του μοτίβου διατάσσονται με απόλυτη συμμετρία. Το ζωηρόχρωμο κέντημα, με πλακέ βελονιά, ζωγραφίζει έντονο χρυσοκίτρινο (γλάστρα, φύλλα), ανοιχτοπράσινο ή ζωηρό πράσινο (κλαδιά, φύλλα), λευκό, κερασί και ροδί (λουλούδια, φύλλα). Τα μοτίβα κινούνται παράλληλα ανά δύο σειρές, έτσι που δεν αφήνουν ενδιάμεσα κενά και καλύπτουν όλο σχεδόν τον ποδόγυρο. Το κέντημα κάθε φύλλου γινόταν σε τελάρο πάνω στο οποίο στερεωνόταν το λεπτό χαρτί, διάτρητο από τα περιγράμματα του σχεδίου. Περνώντας τα περιγράμματα με άσπρο σαπούνι, το σχέδιο αποτυπωνόταν στο ύφασμα. Το κέντημα αναλάμβαναν ειδικές κεντήστρες ή οι γυναίκες που θα το φορούσαν. Η πτύχωση του φουστανιού, το βόλτιασμα, γίνεται από τις ίδιες τις γυναίκες. Με κρεμασμένο το φουστάνι σε κρεμάστρα και ξεκινώντας από ψηλά, πρώτα στην μπροστινή και ύστερα στην πίσω όψη, επαναλάμβαναν ανά δέκα εκατοστά την ίδια διαδικασία: τρύπωναν πατώντας τη βελόνα ανά δύο εκατοστά, σούρωναν το τρύπωμα και πλισάριζαν βρέχοντας τα δάχτυλά τους σε διάλυμα κόλλας. Όταν ολοκλήρωναν το τρύπωμα και το πλισάρισμα άφηναν το φουστάνι να στεγνώσει. Τυλιγμένο σε σεντόνι, το φουστάνι έμενε τρυπωμένο ώσπου να φορεθεί.