είναι φτιαγμένο από ένα πίσω φύλλο, τη "μάνα", πλ. 22 εκ.περίπου, που κατεβαίνει, με το μισό της φάρδος, στις δυο μπροστινές πλευρές. Κάτω από τη μασχάλη και φθάνοντας ως τη μέση, συνδέεται με τριγωνικό, πλαϊνό κομμάτι υφάσματος με θηλιές από λευκό γαϊτάνι. Κάτω απ' αυτή την κεντητή ένωση αρχίζει το λαγκιόλι, με περίπου κεντρικό άνοιγμα στο τελείωμά του ύψους 11εκ. Στην μύτη του ανοίγματος άσπρο γαϊτάνι σχηματίζει θηλιές. Στον άξονα του πίσω ανοίγματος χεριού και της κεντητής ένωσης, οι μύτες των λαγκιολιών έχουν "τσιμπηθεί" στο κέντρο τους και σε μήκος 13εκ., δημιουργώντας δυο δίπλες, τις κάχες, που στολίζονται με άσπρο γαϊτάνι. Το τριγωνικό κομμάτι πανιού κάτω από τη μασχάλη και, στην προέκτασή του, το λαγκιόλι, συνδέονται με στενό, πλαϊνό φύλλο πλάτους 10εκ. που φθάνει ως κάτω από τη μασχάλη, και είναι φτιαγμένο από δύο κομμάτια υφάσματος. Το λοξό μπροστινό φύλλο είναι αριστερά ενιαίο με την πίσω "μάνα" ενώ δεξιά ενώνεται μαζί της μπροστά, λίγο κάτω από τον ώμο. Έχει πλάτος στη βάση του 22εκ. και 12εκ. στη λαιμόκοψη. Σκούρο καφέ, επίρραπτο ρούχο στολίζει τον μικρό, όρθιο γιακά, και σχηματίζει δυο κατακόρυφες λωρίδες (πλ. 12εκ.), στρογγυλεμένες στο λαιμό, που πλαισιώνουν το άνοιγμα ως κάτω από τη μέση. Το ρούχο περιβάλλει καφέ γαϊτάνι με άκρες που, κάτω από το γιακά, κρέμονται ελεύθερες. Το υπόλοιπο μπροστινό άνοιγμα και τα ανοίγματα των χεριών, των λαγκιολιών, καθώς και οι πίσω κεντητές ενώσεις και ο γύρος του σεγκουνιού, έχουν το διάκοσμο με μάλλινο, λευκό γαϊτάνι, που δίνει στο σεγκούνι το όνομα ασπρογάιτανο. Δεξιά κι αριστερά στο μπροστινό άνοιγμα έχουν στερεωθεί εσωτερικά πέντε και τέσσερα μεταλλικά κουμπιά αντίστοιχα, με εγχάρακτο διάκοσμο. Για να μη χαλάσει η φόρμα του επενδύτη, οι γυναίκες όχι μόνο δεν κάθονταν επάνω του αλλά συχνά εφάρμοζαν το στράκωμα: "δρόσιζαν" τα ρούχα, τα δίπλωναν και τα έβαζαν κάτω από το στρώμα για να διατηρούνται οι τσακίσεις.