συμπαγές με ανθισμένες την κεντρική ημικυκλική και τις μικρές, πλαϊνές του απολήξεις. Η δαντέλα γυρίζει στη γωνία και στολίζει και μικρό τμήμα της μεγάλης πλευράς. Στην μπορντούρα ξεδιπλώνονται, ευλύγιστα και κυματιστά, κομψά κλαδιά που, όταν δεν έχουν φύλλα, διαθέτουν περιγράμματα τόσο λεπτά στολισμένα με κασινάκι η γαζί στο χέρι, που ο διάκοσμος αυτός κλέβει τις εντυπώσεις. Το μάτι αιχμαλωτίζει επίσης ωραίο αστερόσχημο λουλούδι, επαναλαμβανόμενο σε αντεστραμμένη συμμετρία, που αναδεικνύεται από κλαδιά με κυματισμό κόμης. Ο τέλειος συνδυασμός λεπτής δουλειάς και υψηλής αισθητικής διαπιστώνεται και στη γωνία του μαντιλιού, όπου τον διαγώνιο κεντρικό άξονα απαλύνουν κυματιστά και καμπύλα κλαδιά. Η συνάντηση των κλαδιών στη γωνία δημιουργεί ζευγάρια από αντιμέτωπες καμπύλες. Το επάνω διπλό ζευγάρι υποδέχεται το κατακόρυφο ψηλό κλαδί με το αστερόσχημο λουλούδι στεφανωμένο και πάλι από κυματιστά κλαδιά. Οι κάτω καμπύλες αγκαλιάζουν δυο συμμετρικά λουλούδια, ενώ αφήνουν ελεύθερο να βλαστήσει κλαδί με φύλλα και λουλούδια. Το κεντρικό τμήμα, ο κάμπος, του μαντιλιού είναι διάσπαρτος από μικρά ανθικά μοτίβα οργανωμένα σε σειρές. Οι πιέτες ή το τσεμπέρι αποτελούν χαρακτηριστικό τμήμα του κεφαλοκαλύμματος και οι γυναίκες Ύδρας και Σπετσών και της Ερμιονίδας ονόμαζονταν "τσεμπερούδες". Αφού τα μαλλιά γίνουν πλεξούδες και τοποθετηθεί το φακιόλι -τα μπουλέτσια από ξένα μαλλιά που δίνουν ύψος συνηθίζονταν μόνον από τις αρχόντισσες- μπαίνουν σε πιέτες κολλητά στη ρίζα των μαλλιών και δένονται κάτω από τις κοτσίδες τα καπίστρια ή ζωνίτσες, δυο κορδονάκια ραμμένα στο σημείο που το μαντίλι ακουμπά στους κροτάφους. Στη συνέχεια, οι γωνίες του μαντιλιού (τσέπια) σταυρώνονται χαλαρά κάτω από το σαγόνι, αφού το μαντίλι πτυχωθεί πρώτα (πιέτες) και στους κροτάφους. Τα τσέπια γυρίζουν πίσω και στερεώνονται στην κορυφή του κεφαλιού και προς τα πίσω. Οι πιέτες στολίζονταν με έξι καρφίτσες. Οι γιορτινές και νυφικές πιέτες είναι ολοκέντητες με χρυσά, πολύχρωμα ή μονόχρωμα κεντήματα.