(ρούχο) σε σκούρα χρώματα. Το ασπρογάιτανο σεγκούνι είναι φτιαγμένο από ένα ίσιο, πίσω φύλλο, τη "μάνα", πλάτους 25εκ., που αφού σχηματίσει τον ελαφρά τριγωνικό ώμο και το μεγαλύτερο μέρος του ανοίγματος του χεριού, κατεβαίνει με το μισό του πλάτος στην κάθε μπροστινή πλευρά. Στην εξωτερική του πλευρά ενώνεται με το λοξό, μπροστινό φύλλο που ξεκινά κάτω από το γιακά. Εσωτερικά, ενώνεται με ελάχιστο τριγωνικό κομμάτι υφάσματος που συνδέεται με τη "μάνα", με θηλιές από λευκό γαϊτάνι. Η μύτη του ανοίγματος μένει ανοιχτή ως το σημείο όπου αρχίζει το μεγάλο, ψηλό λαγκιόλι. Η μύτη του λαγκιολιού, σε μήκος 11εκ., εξέχει έχοντας "τσιμπηθεί" με άσπρες βελονιές, δημιουργώντας δυο δίπλες, τις κάχες. Στη βάση του λαγκιολιού, και περίπου στο μέσον της, υπάρχει κατακόρυφο άνοιγμα (ύψους 12εκ.) που κλείνει με δυο στροφές του γαϊτανιού κάτω από τη μύτη του. Διπλό, μάλλινο γαϊτάνι μαζί με μεταξωτό κορδόνι, φτιάχνουν το λευκό τελείωμα σε όλα τα ανοίγματα του σεγκουνιού. Στην τριγωνική μύτη του ώμου, στο τελείωμα του μπροστινού ανοίγματος και του ανοίγματος του λαγκιολιού, το εξωτερικό γαϊτάνι στρίβει σε μικρή θηλίτσα. Ίδιος συνδυασμός μάλλινου γαϊτανιού και μεταξωτού κορδονιού αλλά σε μαύρο χρώμα πλαισιώνει τον μικρό, όρθιο γιακά και την επίρραπτη, σκούρα βυσσινί τσόχα που στολίζει όλο το στήθος ως λίγο κάτω από τη μέση. Δέκα εκατοστά κάτω από την αρχή του μπροστινού ανοίγματος, τσαπρακούλι με μπρούντζινο χρώμα στερέωνε με το θηλυκό ζευγάρι του το σεγκούνι. Συνήθως τρία δίδυμα τσαπράκια κατά μήκος της επίρραπτης τσόχας συγκρατούν τις άκρες του μπροστινού ανοίγματος, στο στήθος. Ο ρόλος τους είναι μάλλον διακοσμητικός, αφού οι επενδύτες κλείνουν με τοκάδες, μεγάλες κόπιτσες. Στο τσαπρακούλι, πάνω σε δίσκο με ακτίνες, δυο χέρια σφίγγουν το ένα το άλλο σε χειραψία. Για να μη χαλάσει η φόρμα του επενδύτη, οι γυναίκες όχι μόνο δεν κάθονταν επάνω του αλλά συχνά εφάρμοζαν το στράκωμα: "δρόσιζαν" τα ρούχα, τα δίπλωναν και τα έβαζαν κάτω από το στρώμα για να διατηρούνται οι τσακίσεις.