κλωστές, που δεν ξεχωρίζουν από τον μεταξωτό κάμπο, έχουν γίνει μικρά φυλλαράκια, λεπτοί μίσχοι και νεύρα των φύλλων. Έτσι, προβάλλεται η αντίθεση του μαύρου κεντήματος πάνω στη χρυσή ώχρα. Στην μπορντούρα επαναλαμβάνεται κομψό φυτικό μοτίβο: λεπτότατο γερτό κλαδί με μακρόστενα αγκαθωτά φύλλα απολήγει σε πέντε ανθάκια σαν από αγιόκλημα. Πίσω του, λεπτότατο κλαδάκι με μικρά, μελιά φύλλα που κλίνει σχηματίζοντας αψιδωτή καμπύλη με το μπροστινό, διατρέχεται εγκάρσια από λεπτή, μαύρη φιδίσια ταινία. Τη γωνία στολίζουν διακριτικά δύο συμμετρικά λουλούδια που βλασταίνουν μέσα από αγκαθωτά φύλλα και επιστεγάζονται από μικρό αγιόκλημα. Ο κάμπος του μαντιλιού είναι διάσπαρτος από φυλλοφόρα κλαδάκια με μικρό λουλούδι, τοποθετημένα σε σειρές. Οι πιέτες ή το τσεμπέρι αποτελούν χαρακτηριστικό τμήμα του κεφαλοκαλύμματος και οι γυναίκες Ύδρας και Σπετσών και της Ερμιονίδας ονόμαζονταν "τσεμπερούδες". Αφού τα μαλλιά γίνουν πλεξούδες και τοποθετηθεί το φακιόλι -τα μπουλέτσια από ξένα μαλλιά που δίνουν ύψος συνηθίζονταν μόνον από τις αρχόντισσες- μπαίνουν σε πιέτες κολλητά στη ρίζα των μαλλιών και δένονται κάτω από τις κοτσίδες τα καπίστρια ή ζωνίτσες, δυο κορδονάκια ραμμένα στο σημείο που το μαντίλι ακουμπά στους κροτάφους. Στη συνέχεια, οι γωνίες του μαντιλιού (τσέπια) σταυρώνονται χαλαρά κάτω από το σαγόνι, αφού το μαντίλι πτυχωθεί πρώτα (πιέτες) και στους κροτάφους. Τα τσέπια γυρίζουν πίσω και στερεώνονται στην κορυφή του κεφαλιού και προς τα πίσω. Οι πιέτες στολίζονταν με έξι καρφίτσες. Οι γιορτινές και νυφικές πιέτες είναι ολοκέντητες με χρυσά, πολύχρωμα ή μονόχρωμα κεντήματα.